Hoppipolla…

Dag vriendjes en vriendinnetjes!

Ik hoop dat jullie nu allemaal al bijna in de helft van jullie examens zitten en dat het einde dus in zicht is!!! (Noukie, ik weet dat jij nog maar pas bent begonnen, maar ik hoop dat het vandaag een beetje meeviel!)

Vorige week was een week met een beetje een vreemde sfeer: aan de ene kant hebben we nog veel leuke dingen met Anni gedaan maar aan de andere kant wisten we ook allemaal dat ze bijna weg moest. Maar nu meer over de leuke dingen… :)

Maandag zoals ik al zei was ‘happy kids day’ en dat vierden we met een middagmaal bestaande uit kip met frietjes, 3500 kronen van de universiteit (hoewel kinderen daar normaal gezien geen recht op hebben, alleen studenten aan de Karelsuniverstiteit), een gratis ballon, tiramisu-ijs en watermeloen en de animé-film “Tales from Earthsea”. Het was echt de perfecte ‘kids day’. Soms is dat echt nog wel eens tof om kind te zijn!

Dinsdag ging ik op zoek naar een afscheidscadeautje voor Anni en ik vond een fotoboek van Karel Cudlin. Hij is een Tsjechische fotograaf die echt prachtige foto’s maakte van mensen in Tsjechië. Bij de foto’s die een herinnering opriepen aan wat ik met Anni had samen gedaan, stopte ik een briefje met enkele zinnen over deze herinnering. Daarna aten Anni en ik bokes met lekkere Gouda (ge kunt u ni voorstellen hoeveel deugd het doet om nog eens echt goede kaas te eten) in de voortuin van Hostivar. Daarna gingen Anni, Ewa, Annamarie en ik naar een jazzclub waar elke avond jazzconcerten worden gespeeld, te vergelijken met ‘de Muze’ in Antwerpen.
Toen we terug in Hostivar aankwamen, kwamen we in de lobby Marroe (Mari-Johanna) tegen die haar afscheidsfeestje in goede banen aan het leiden was naar Vagon. Eigenlijk had ik ook naar haar afscheidsfeestje moeten gaan, maar ik vond het ietske belangrijker om met Anni naar een jazzclub te gaan. Toch werd ik door Marroe nog uitgenodigd om naar Finland te komen en aangezien ik toch besloten heb om volgend jaar een maandje rond te trekken in Finland, zou het wel superleuk zijn mocht ik ook haar in het noorden kunnen bezoeken.
En omdat ik nog superveel zin had in een ijsje en omdat ze dat bij de receptie verkopen, namen Ewa, Anni en ik nog een ijsje. En we hadden nog slagroom van de vorige dag, dus die deden we er dan nog extra op! Mmmmmm… Nu was het mijn beurt om eens ergens anders te slapen dan in mijn eigen bed en dus bleef ik bij Anni slapen. Er bestaan zekerheden in het leven: ik ga Anni missen!

Woensdag was het plan om heel de dag nog meer leuke dingen te doen met Anni. We stonden een beetje te laat op en dus werd de dag al een beetje korter, het werd meer een namiddag en avond/nacht, maar het werd meer dan leuk!
Eerst picknick in Frantiskany Zahrada (Frantiskanen tuin) met aardbeien (+ slagroom, nog altijd overschot) en Bohemia sekt (schuimwijn). Daarna pintje in de plaatselijke pub die heel veel succes schijnt te hebben bij de locals! U zlateho tygra (de gouden tijger) ging open om 15u, wij waren er om 15u samen met een hele rij andere mensen! Toegegeven, ze hadden goed bier en aan alle muren kon je foto’s zien van Tsjechische voetballers, wat ook de moeite was.

Daarna (nog eens) naar het museum voor moderne kunst! Hahaha, ik schijn echt geen genoeg te krijgen van dit museum, en terecht! ;) Ik heb in dit museum ook vaak de neiging om dingen te willen aanraken en met dingen bedoel ik eigenlijk kunstwerken. In de inkomhal staat dan ook een reuze groot ei en omdat ik van de vorige keren wist dat dat geluid maakt, wou ik dat nu ook geluid doen maken om aan Anni te tonen. Dus ik dacht 'waarom er niet eventjes een duwtje aan geven' en het maakte inderdaad geluid, maar het was niet echt de bedoeling dat ik dat duwtje gaf. We werden dan ook vriendelijk gevraagd om van 'het kunstwerk' af te blijven. ;)

We hadden ook reservaties bij een Thais restaurant, lekker pikant! Maar ik was de pikantheid niet meer echt gewoon en ik ontdekte dat je met een glas wijn pikantheid niet echt kan blussen! Wijn die ons trouwens veel te duur was aangerekend en nadat we klaagden over de te dure wijn, mochten we de goedkopere betalen! :)
Daarna nog even iets gaan drinken in Mala Ryba, voordat we naar Chapeau Rouge zouden gaan. Daar was het namelijk ‘wasted Wednesdays’, maar laat die wasted er voor mij persoonlijk maar af. ;) En ik moet zeggen dat het voor 1 keer eens een leuk erasmusfeestje was! En een goed feestje sluit je af met een goed stuk pizza van Narodni Pizza natuurlijk! ;) Van de gemene flik mochten we de tram niet op met het stuk pizza, maar dat was niet erg want 1 halte verder moeten alle trams toch 5 minuten wachten, dus konden we naar daar wandelen en rustig ons stuk pizza opeten.

Donderdagmiddag een klein wandelingetje naar Lidl en terug. En ’s avonds diner in een veggie buffet restaurant, waar Nicole ons (Anni, Vero en ik) een cadeautje gaf: vriendschapsbandjes! Echt superlief! Nu heb ik het vriendschapsbandje met de fruitjes dat ik deel met Stefanie en Inneke en het vriendschapsbandje dat ik deel met Anni, Nicole, Vero en Karoliina. :)

Daarna op zoek naar Café na pul cesty, waar Zrni optrad. Zrni is de groep die Vero en ik nu al drie keer gezien hebben, maar die echt goed blijven. Één van de enige, goede Tsjechische groepen die ik ken. En met op zoek bedoel ik dat het nog niet zo heel eenvoudig was om in Praag 4 (meer buiten het centrum) met heel slechte omschrijvingen, een café te vinden in een park. Maar we vonden het! Wat het café speciaal maakt, is dat mensen met schizofrenie als bartenders werken! En dus met dat het een optreden was van Zrni en met dat het gratis was en ik het een heel mooi initiatief vind, was het dan ook echt de moeite!
Daarna nog iets gaan drinken in het centrum, in een café dat wordt uitgebaat door twee homo’s en volledig in het roze is! Schattig! ;)

Vrijdagmorgen vergezelden Nicole, Vero, Pieter en ik, Anni naar de luchthaven. We maakten een tussenstop bij een trdlo-kraampje (trdlo = opgerolde sliert gebakken deeg met suiker, kaneel,…) en eens op de luchthaven (na het overladen van bagage naar handbagage om toch niet over de 20 kilo’s te gaan) was het tijd om echt afscheid te nemen. Er waren tranen en droevige gezichtjes. Maar ik kan me troosten met het feit dat Anni misschien naar Amsterdam komt deze vakantie en met het feit dat ik sowieso volgende zomer naar Finland ga.
Ik had iets nodig om mijn zinnen te verzetten en dus ging ik met Kathrin ’s middags tickets halen voor de bus naar… BUDAPEST!!! Yes yes, van donderdag (om 6.30) tot zondag! Tot nu toe ga ik alleen met Kathrin, maar ik weet dat het sowieso leuk gaat worden! Het zonnetje gaat schijnen, Kathrin is echt een grappige en Budapest is mooi!

En omdat het nog eens tijd was om voor school te werken, werd er zaterdag en zondag aan papers gewerkt! Zaterdagmiddag ging ik ook nog met Karoliina en Annu (haar bezoekster en een heel toffe) naar de stad en ’s avonds ging ik ook met hen en met Vero, Pieter, Kathrin, Maria en haar bezoekster naar Blind Eye om te zien dat het daar toch wel heel verdacht rustig was. De politie kwam langs en vertelde hen dat ze zouden moeten sluiten, dus wij zouden ook een andere plek moeten zoeken. We gingen naar een donkere kroeg vlak onder de televisietoren van Zizkov en Karoliina, Annu en ik bleven ook plakken tot we vriendelijk werden gevraagd om weg te gaan want ze zouden sluiten. Damien en Lenny kwamen drie kwartier voor sluitingstijd ook aan en konden dus nog zien hoe Karo, Annu en ik een ijsje aten! Toen we buiten kwamen, leek het wel of het 8 uur ’s avonds was en konden we de eerste metro nemen. De foto’s lijken misschien een beetje raar, maar je moet het verhaal erachter weten. Annu is van nogal veel bang: horrorfilms, geesten oproepen, alleen thuis zijn, … En ik ben daar ook niet echt een held in, dus toen we daar een uur over bezig waren geweest, durfde Annu niet meer alleen naar de wc gaan. ;)

Zondagavond ging ik met Nicole en Kathrin naar een Afghanistans restaurant (of hoe noem je dat, een restaurant van Afghanistan?). En omdat we nog nooit naar zo’n restaurant waren geweest, duurde het dus wel wat langer om te beslissen, maar uiteindelijk maakten we de juiste beslissing want het was heel lekker! Daarna bezochten we nog even de zieke Vero… keelontsteking, arme Vero… En gingen we naar Hush, waar Eyal zijn verjaardag vierde. Eigenlijk hadden we een cadeau nodig, maar toen we naar de Vietnamese nachtwinkel gingen, kochten we enkel chocolade voor onszelf! Niet zo heel lief natuurlijk… ;)

Liefste vriendjes, vriendinnetjes en maminka, ik mis jullie en dus zal ik echt blij zijn om jullie terug te zien! Maar het gaat ook heel veel pijn doen om hier te vertrekken. (dat moet ik jullie waarschijnlijk niet vertellen)

Heel lieve zoentjes!
Knuffels!
Veel succes met de examens (gezinspedagogiek onder andere)!!!!!